Prąd upływu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prąd upływu - jest to niewielki prąd, powstający podczas przyłożenia napięcia do dielektryka (izolatora).

Przepływ prądu upływu w dielektrykach stałych odbywa się dwiema drogami:

  • na wskroś dielektryka (płynący przez dielektryk)
  • po powierzchni dielektryka (tworząc prąd powierzchni)

Dla prądu przemiennego powyższa upływność to składowa czynna.

Składowa bierna składa się ze:

  • składowej pojemnościowej (przewody traktowane jak element kondensatora)
  • składowej indukcyjnej (przewody traktowane jak rozwinięta cewka)

Fazowy prąd upływu to suma geometryczna (wektorowa) składowej czynnej i biernej.

Dla (trójfazowych) urządzeń prądu przemiennego, stanowi sumę geometryczną (wektorową) fazowych prądów upływowych.

Dla zapewnienia odpowiedniej czułości zabezpieczeń upływnościowych, składową bierną redukuje się nastawnymi elementami LC (dławik o nastawnej indukcyjności + kondensator o pojemności dopasowanej do parametrów sieci).