USS Lapwing (AM-1)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
USS Lapwing (AM-1)
Ilustracja
USS „Lapwing” w 1919 roku
Klasa trałowiec
Typ Lapwing
Historia
Stocznia Todd Pacific Shipyards, Brooklyn
Położenie stępki 25 października 1917
Wodowanie 14 marca 1918
 US Navy
Wejście do służby 12 czerwca 1918
Wycofanie ze służby 29 listopada 1945
Los okrętu sprzedany 19 sierpnia 1946
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność normalna: 950 t
pełna: 1400 t
Długość 57,6 m
Szerokość 10,8 m
Zanurzenie 3,8 m
Napęd
1 maszyna parowa potrójnego rozprężania
2 kotły
moc 1400 KM, 1 śruba
Prędkość 13,5–14 węzłów
Zasięg 6850 Mm przy 8 w.
Uzbrojenie
2 działa kal. 76 mm L/50 (2 x I)
2 km
miny
Wyposażenie
trał mechaniczny
Załoga 85

USS Lapwing (AM-1)amerykański trałowiec z okresu I wojny światowej, pierwsza zbudowana jednostka typu Lapwing. Okręt został zwodowany 14 marca 1918 roku w stoczni Todd Pacific w Brooklynie, a w skład US Navy został przyjęty 12 czerwca 1918 roku. W 1936 roku jednostkę przebudowano na tender wodnosamolotów. Okręt wycofano ze służby 29 listopada 1945 roku, po czym sprzedano 19 sierpnia 1946 roku.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Projekt trałowców typu Lapwing powstał w 1916 roku[1][2]. Początkowo miały to być uniwersalne jednostki łączące cechy trałowca i holownika, osiągające prędkość 16 węzłów (10 węzłów podczas trałowania), jednak przyjęte założenia okazały się niemożliwe do realizacji[1]. W maju 1917 roku Sekretarz Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych zaaprobował projekt trałowca o wyporności 950 ton i prędkości 14 węzłów, składając zamówienie na 14 okrętów[1]. Ostatecznie zamówiono 54 jednostki, z czego zbudowano 49[1][2].

USS „Lapwing” (Minesweeper No. 1) zbudowany został w stoczni Todd Pacific Shipyards w Brooklynie[3][4]. Stępkę okrętu położono 25 października 1917 roku, zaś zwodowany został 14 marca 1918 roku[3][5].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

USS „Lapwing” był trałowcem o długości całkowitej 57,6 metra, szerokości 10,8 metra i zanurzeniu 3,8 metra[1][2][a]. Wyporność normalna wynosiła 950 ton, a pełna 1400 ton[1][2]. Okręt napędzany był przez pionową maszynę parową potrójnego rozprężania o mocy 1400 KM, do której parę dostarczały dwa kotły Babcock & Wilcox[1][2]. Jednośrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13,5–14 węzłów[1][3]. Zasięg wynosił 6850 Mm przy prędkości 8 węzłów[1][2][b].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się z dwóch pojedynczych dział kalibru 76 mm L/50 oraz dwóch pojedynczych karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm L/90[1][2]. Wyposażenie trałowe obejmowało trał mechaniczny; okręt mógł też przenosić miny[2].

Załoga okrętu składała się z 85 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2][c].

Służba[edytuj | edytuj kod]

12 czerwca 1918 roku USS „Lapwing” został wcielony do US Navy[3][5]. Pierwszym dowódcą jednostki został chor. mar. (ang. Lieutenant Junior Grade) William Fremgen[3]. Początkowo trałowiec uczestniczył w eskorcie przybrzeżnych konwojów, a 26 września 1918 roku wyszedł z New London w rejs do Europy[3]. Między czerwcem a wrześniem 1919 roku „Lapwing” zneutralizował 2160 min z Zagrody Minowej Morza Północnego[3]. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych został wysłany na Zachodnie Wybrzeże, docierając do San Diego 21 października 1920 roku[3]. W styczniu 1921 roku USS „Lapwing” udał się do Pearl Harbor, biorąc udział w trałowaniu min na wodach hawajskich, dopóki nie został wycofany ze służby 11 kwietnia 1922 roku[3][5].

Okręt został przywrócony do służby w Pearl Harbor 1 września 1932 roku[3][5]. Od 1933 do 1941 roku Lapwing brał udział w różnych ćwiczeniach z samolotami, pomagając rozwinąć zdolności amerykańskiego lotnictwa morskiego[3]. Został przebudowany na mały tender wodnosamolotów i 22 stycznia 1936 roku otrzymał oznaczenie AVP-1[3][5]. Operował głównie w strefie Kanału Panamskiego, wzdłuż zachodniego wybrzeża i na Karaibach[3].

Po ataku na Pearl Harbor jednostka została przydzielona do Floty Atlantyckiej[3]. W 1942 roku „Lapwing” operował Północnym Atlantyku, biorąc udział w misjach patrolowych i ZOP z wodnosamolotami[3]. 21 lutego 1942 roku okręt uratował 53 członków załogi z amerykańskiego statku handlowego „Delplata”, storpedowanego i ciężko uszkodzonego poprzedniego dnia przez U-156 (na pozycji 14°55′N 62°10′W/14,916667 -62,166667), po czym zatopił statek ogniem artyleryjskim[5].

Od 13 czerwca 1943 roku przez 11 miesięcy jednostka pełniła rolę okrętu szkolnego[3]. W okresie maj – sierpień 1944 roku „Lapwing” przebywał na wodach Brazylii, jako jednostka wsparcia grupy zadaniowej ZOP[3]. 4 września 1944 roku okręt powrócił do Key West i służył tam do końca wojny[3].

Po przybyciu 5 października 1945 roku do Charleston, „Lapwing” został tam wycofany ze służby 29 listopada 1945 roku[3][5]. 19 sierpnia 1946 roku został sprzedany firmie W.S. Sanders z Norfolk[3][5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 586 podaje, że długość jednostki wynosiła 57,2 metra, a zanurzenie 3 metry.
  2. Gogin 2021 ↓ podaje, że paliwem był węgiel, zaś Moore 1990 ↓, s. 154, że paliwo płynne.
  3. DANFS 2015 ↓ podaje, że załoga okrętu liczyła 78 osób.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 133.
  2. a b c d e f g h i Gogin 2021 ↓.
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t DANFS 2015 ↓.
  4. Moore 1990 ↓, s. 154.
  5. a b c d e f g h Helgason 2021 ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]